Daedalus en Icarus is een hoogvlieger

Het album Daedalus en Icarus uit 2016 was de internationale doorbraak van de Italiaanse striptekenares Giulia ‘Hicka Pellegrini. Het bleek het bewijs dat een degelijk scenario sluimerend tekentalent van de marge naar het hoofdpodium kan brengen. Het scenario van Clotilde Bruneau – die toen ook een quasi debutante was, amper één volwaardig scenario namelijk voor een album over de Ilias – en het tekenwerk van Pellegrini leverden een topalbum op. Een album dat nu ook in het Nederlands is te lezen.

De wijsheid van mythes

De Franse filosoof en politicus Luc Ferry is de bedenker van de stripreeks La sagesse des mythes. Dankzij uitgeverij Daedalus uit Genk kwamen een aantal albums uit de reeks begin dit jaar op de markt. In het Frans verschenen de delen al sinds 2016 en Daedalus bracht een introductiepakket uit met deel 1 en deel 3 (Ilias 1/3 getekend door Pierre Taranzano en Daedalus en Icarus getekend door Giulia Pellegrini) voor de prijs van € 9,95.

Pellegrini leverde met Daedalus en Icarus alvast een van de mooiste stripverhalen uit de hele reeks De wijsheid van mythes. De relatief onbekende tekenares tekende vooral in Italië voor Cronaca di Topolinia, een verwijzing naar Mickey Mouse (of Topolino in de taal van Dante).

Goedkope porno en pulp, maar ook fantasy

Met Mickey Mouse begon net als in Frankrijk overigens, de Italiaanse stripgeschiedenis. Lang bleef het bij Disney-verhaaltjes getekend door Nederlandse en Scandinavische tekenaars die ook voor het Amerikaanse Gladston comics leverden met Donald Duck, Mickey of Dagobert Duck.

Wie aan Italiaanse strips denkt, denkt allicht aan Hugo Pratt en diens Corto Maltese. Die strip dankte haar bekendheid vooral aan het weekblad Kuifje en later aan het maandblad A Suivre (Wordt Vervolgd in het Nederlands). Via dit laatste blad raakten ook de erotische strips van Milo Manara bekend in onze contreien. Pratt is al lang dood en Manara parodieert enkel nog zichzelf. De bekendste Italiaanse striptekenaars publiceren eerst in het Frans.

De Italiaanse stripcultuur bestaat vooral uit goedkope pornografische strips, pulpwesterns, fantasy en stripverhalen voor kinderen zoals Mickey Mouse en Donald Duck. Die invloeden zijn goed zichtbaar in wat in stripbladen verschijnt. Combinaties van erotica en superhelden voeren al decennia de boventoon in Italië.

Pellegrini tekende op magistrale wijze naar scenario van Daniela Zaccagnino soms een verhaal van tien paginas (in het geval van de link hier een lesbische novelle). Ze tekende ook voor Cavalieri dellAlba (een Game of Warcraft gezelschapsspel). De opdracht voor Glénat was allicht het beste wat haar kon overkomen om een volwaardig professionele striptekenares te worden. Nu tekent de Italiaanse voor de Franse uitgeverij Delcourt een nieuwe stripreeks Civilisation die zich in het antieke Egypte afspeelt.

Bijzonder geslaagd

De ‘verstripping van de legende van Daedalus en Icarus is bijzonder geslaagd. Op het einde van het album volgt bovendien een educatief dossiertje. Pellegrini tekende zowel het storyboard als de tekeningen. Het ontbrak haar geenszins aan maturiteit om dit te doen. Nergens valt op te maken dat dit niet het werk van een volleerde Franse of Belgische striptekenaar zou zijn. De groteske fantasy-invloeden bleven gelukkig achterwege. De stijl is van consistent hoge kwaliteit. Van deze Pellegrini gaat de lezer nog horen wanneer ze goede uitgevers en scenaristen vindt.

Een plezier voor wie Latijn gestudeerd heeft

Het scenario beperkt zich tot Daedalus en Icarus en laat Theseus en de Minotaurus voor een ander album. Die keuze is zeer verdedigbaar. Door de intriges van de mythe van Ariadne en Theseus slechts summier te laten passeren ontstaat een eenheid rond de tragische figuur van Daedalus. Het omgekeerde zal allicht het geval zijn in het album over de Ariadne, haar rode bol wol en de Minotaurus.

Deze strips zijn zonder twijfel een plezier voor elke liefhebber van Griekse mythologie. Of het nu een scholier uit de Latijnse is of een volwassene die zijn mythes wil heropfrissen.

De beroepsernst waarmee deze stripverhalen werden uitwerkt en gepubliceerd tonen dat het stripverhaal steeds nieuwe functies kan opnemen in de visuele cultuur zonder oersaai te worden. In operas draaien de auteurs de mythes compleet door de gehaktmolen. In bepaalde avantgarde-stripverhalen raken tekenaars en scenaristen de sporen bijster in sciencefiction of fantasy en de rijkdom van de klassieke oudheid overleeft zelden een Amerikaanse verfilming. De hoeveelheid draken die Hollywood al losliet op de Europese kijkers in de vorm van tuniekfilms is quasi ontelbaar. Bij de supergoede strips over Griekse mythes staat de teller bij deze alvast op één.

Lode Goukens